एकीला ध्यास सुरांचा एकाला भावतो वारा...
दोघांची ओढ मला सारखी...
ती ही आहे जवळची.. तो ही आहे प्यारा..
दोघांचा स्वभाव सारखा, तरीही आहे न्यारा...
पावसाच्या सरी आणि तानपुऱ्याच्या तारा...
आनंद आनंद म्हणजे नक्की काय? कष्टाच्या पुढचं आणि समाधानाआधीचं पाऊल… आयुष्याच्या वाटेवर छोट्या-छोट्या वळणानंतर असलेली पाणपोई… डोळे मिटून उघडण्यापूर्वीच झालेली खात्री?… की सकाळी उठल्यावर आईचा चेहरा पाहण्याचं नशीब…? केलेल्या कामाचं कौतुक होणार या विचारानच होणार्या गुदगुल्या…? की शिकवलेला धडा अचूक आठवल्याचा गर्व…? रिकाम्या भांड्यात पावली पडल्यावर signal वर दिसलेलं हसू…? की उषम्यानंतरच्या सावलीचा मिळालेला हिरवा आडोसा…? ‘Yours Lovingly’ वाचल्यावरही पुन्हा एकदा वाचून झालेलं पत्र… किंवा दोन तास रांगेत उभं राहिल्यावर हातात आलेलं दापोलीच्या रातराणीचं तिकीट… अनेक दिवसांनी phone वर ऐकलेला एखादा आवाज… की हसर्या खिदळणार्या सवंगड्यांनी भरून गेलेलं अंगण… पावसाची पहिली सर… अचानक मिळालेली डायरी… पहाटेची काकडआरती आणि रात्रीच्या पालखीचा जल्लोष… आनंद आनंद म्हणजे नक्की काय? अनुभवातून मिळालेलं उत्तर आणि आठवणींचं सुगंधी अत्तर…
उपास मज लागला गडयांनो उपास मज लागला! विठूरायाची एकादशी, गणरायाची संकष्टी, असला-तसाला नाही माझा उपास बहु कष्टी! करूनच दाखवण्याचा निश्चय आज मनी साठला, उपास मज लागला गड्यांनो उपास मज लागला! एकच इच्छा आहे माझी 'आय-फोन' एक मिळावा, कॉलेजच्या कट्ट्यावर माझा उदो-उदो व्हावा! पालकांनीही दिली मंजुरी, एकच 'पण' घातला! उपास मज लागला गड्यांनो उपास मज लागला! पिताश्रींनी केली गर्जना, संगणकी नेले, "फेसबुक एकादशी"त्याचे नामकरण केले! संगणकाचा स्पर्शही वर्ज या दशदिनी उपवासाला, उपास मज लागला गड्यांनो उपास मज लागला! उपास माझा अलग असे सोपा तर अजिबात नसे! जो जो म्हणतो "सहज करीन", तो तो या ते जरूर फासे, विचार त्याचा करुनी केवळ कंठ आज दाटला उपास मज लागला गड्यांनो उपास मज लागला! डोके भिर-भिर फिरू लागले, हात सारखा पुढे सारे, हळूच संधी घेऊन टाकू, एकाच इच्चा मनी उरे! कधी नव्हे तो या इच्छांचा अंत आज गाठला उपास मज लागला गड्यांनो उपास मज लागला! दहावा दिवस आज असे... चार तासांची मुदत दिसे, संगणकाशी आमने-सामने.. घरातही कोणीच नसे! पडलो बळी मी अखेर अश्या मोह...
टिप्पण्या